Selecteer een pagina

De ontlading kwam pas echt toen ik boven was. In het penthouse van het hotel hadden we met z’n allen afgesproken en veel waren er al. Ik kwam binnen en was zo opgelucht, blij, trots en voldaan. Na iedereen gesproken te hebben ging ik naar mijn kamer.

Daar belde ik mijn ouders. Zij hadden online al gezien dat ik was gefinisht, maar nog was het zo leuk ze even te spreken. Snel sprong ik onder de douche en maakte me klaar, want over een uur hadden we met z’n alle in de bar afgesproken. Caran hield een dankwoordje, er was champagne en nog belangrijker: er was gezelligheid en trots!  In de avond stond er een rooftop party gepland. Sommigen gingen eten, ik ging naar mijn kamer.

Ik had geen zin in eten. De afgelopen dagen heb ik mezelf verplicht elke keer te eten, zelfs als ik geen trek had. Verplicht pasta, verplicht koolhydraten en verplicht liters water. De prestatie was geleverd en dus genoot ik van koffie zonder ook maar een hap van iets te hoeven nemen. Freeeedom!

Heel even wilde ik gaan liggen, maar voor ik het wist sliep ik. Mijn telefoon ging heel de tijd af en in mijn slaap had ik blijkbaar allemaal berichtjes beantwoord. Een uur later werd ik wakker gebeld. De groep was aan het wachten in lobby. Ik had ondertussen al het rijbewijs van een ander meisje gescoord om het feest mee binnen te komen. Het was een heerlijke nacht, met een heerlijk gevoel. Vraag me niet waar ik de energie vandaan haalde, want dat weet ik zelf ook nog steeds niet. Rond half 2 liep ik met een paar anderen terug naar het hotel.

Laatste dag New York

Op maandag zette ik mijn wekker om zeven uur. Na drie uur slaap pakte ik mijn koffer en maakte ik mij klaar voor de laatste dag. Om negen uur stond ik buiten. Buiten had iedereen zijn medaille om en iedereen feliciteerde de marathonlopers. Ik genoot van het feit dat ik mijn medaille niet om had en scoorde een New York Times. Normaal kom je in de krant als je de marathon hebt uitgelopen binnen 4.30 uur, nu hadden ze dat verlengd, omdat de weersomstandigheden rampzalig waren. In de Starbucks kocht ik ontbijt en zocht ik mijn naam. Helaas kon ik die niet vinden. Jammer…

We lunchten nog met z’n allen en toen was het tijd voor de bus. Op naar het vliegveld. Wat heb ik gelachen om hoe we er allemaal, inclusief ik, bij liepen. Mijn rechterbeen kon ik niet helemaal buigen en anderen waren stijf. Als een soort van real robots liepen we door het vliegveld. Gelukkig waren we met z’n allen ;).

Op beide vluchten heb ik volledig geslapen. Alsof ik binnen vijf minuten terug in Nederland was. Op Schiphol stonden trotse papa en mama, inclusief spandoek, te wachten. De medailles gingen om en samen liepen we naar buiten. Jaaaa, we did it!

The day after

Het leek me verstandig (of eigenlijk leek het mijn moeder vooral heel verstandig) om langs de dokter te gaan voor mijn tenen. Mijn tenen waren inmiddels ontstoken door de nagels die naar binnen werden gedrukt door de blaren (sorry voor de details). Eigen schuld vond ik. De dokter kon er om lachen en vond me een bikkel. YES, eindelijk! Geen watje dit keer! Met antibiotica en een controleafspraak kon ik de dokter verlaten. De rest van de dag deed ik precies niets en in de avond ging ik naar de fysio.  Super lief: Lisette was er ook als verassing en met z’n drieën hoorden we het marathonverhaal aan. Natuurlijk showde ik even mijn medaille en was er een foto momentje.

New York Times

Op Instagram had ik een foto geplaatst met een artikel over mij in een Arabische krant. Annemerel reageerde daarop en zei dat ze mijn naam in de New York Times had zien staan. Huh? Heb ik niet goed gekeken of zijn er meer Khaddari’s? Ik was op mijn werk dus moest nog even wachten. Toen ik thuis kwam checkte ik natuurlijk meteen de krant en jawel!  Ook ik sta erin. Hoewel ik rende voor het goede doel, was mijn persoonlijk streven toch die 4.5 uur en stiekem ook de NY Times. Dus toen ik dat zag deed ik stiekem nog even een extra vreugde dansje!

Dit was dan mijn marathon verhaal. Ik hoop heel erg dat ik het gevoel heb kunnen overbrengen, want wauuw, ik heb dit nog nooit zo meegemaakt. Op mijn armen was er letterlijk kippenvel toen ik terugvloog. Een soort van afsluiting van het onwijs mooie avontuur. Ontzettend bedankt iedereen die ook maar iets heeft bijgedragen aan dit avontuur. Dat ik dit heb mee mogen maken vind ik echt zooo gaaf. De lat voor de komende twintig jaar ligt in ieder geval hoog ;).

Veel liefs,

Raounak

NYC Marathon story: deel I

NYC Marathon story: deel II